Over onrust, dopamine en waarom mijn happy flow heilig is
Het begon met een volle maan en een onbekende bestemming. We zouden een drankje doen, maar belandden uiteindelijk een midzomernachtwandeling door onze oude wijk. Totaal ongepland, gewoon een spontane actie. Zo’n moment waarbij je denkt: nu, hier, waarom eigenlijk ook niet?
Onverwachte nachtwandeling
Daar stond ie ineens voor mijn deur. Een beetje gespannen, maar met een blik die toch zelfverzekerd aanvoelde. Alsof hij zich voorbereidde op iets groots. Kleine bewegingen: z’n hoofd van links naar rechts, armen en schouders losjes schuddend. Een soort mini warming-up. Het had iets speels. Ik moest er een beetje om grinniken. “Ben je aan het stretchen?”, floepte ik er plagerig uit.
We kenden elkaar nog niet zo lang. Een paar losse berichten, een telefoontje hier en daar. Spontaan, ongepland. Gesprekken die luchtig begonnen, maar ons allebei nieuwsgierig maakten.
En nu dus die nachtelijke wandeling. Niet gepland. Niet logisch. Wel precies goed.
De lucht was helder. Een zacht verkoelend briesje zoals Nederlandse zomeravonden die maar weinig kennen. Boven ons een maan die zich in volle glorie liet zien vanaf de dijk. Misschien lag het aan die volle maan: iets minder nadenken, iets meer doen. Alles net een tikkie intenser dan normaal.
Volle bingokaart
We dwaalden wat door de ons zo bekende straten en langs pleintjes vol jeugdherinneringen. Zonder duidelijk doel. Alsof we samen nog wat extra minuten uit de nacht wilden persen. We praatten tot laat. Of eigenlijk vroeg… Warm, open, oprecht. En ergens voelde het meteen vertrouwd. Of dat gevoel terecht was? Geen idee. Eén ding is inmiddels wel duidelijk: er zit nog weinig beweging in. Allebei niet echt op zoek naar iets serieus.
Ik geniet nog even van mijn zomerse happy flow. Een flow die ik niet wil laten verstoren door de laatste trends in datingland. Situationships, ghosting, breadcrumbing, orbiting, love bombing… Die dating bingokaart is inmiddels wel vol.
Van volle maan naar romcom (of toch niet?)
Ik zag het vooral als een leuke, onverwacht bijzondere avond. Niets meer. Maar na een paar dagen betrapte ik mezelf tóch op dat onrustige gevoel. Je kent het vast wel: steeds even op je telefoon kijken. Stiekem wachtend op een appje. Wat is dat toch?
Wat maakt dat we ergens willen dat het leven een romcom is? Komt het omdat we van jongs af aan sprookjes en happy endings voorgeschoteld krijgen? Of omdat sommige avonden zich écht als een filmscript aandienen? Een wandeling in maanlicht. Een toevallige ontmoeting zoals de Meetcute@deMelkweg waarover ik eerder al eens schreef. Feit is: het eindigt eigenlijk nooit net als in de film.
En die onrust? Daar was ik vroeger een ster in. Vre-se-lijk. Gelukkig een fase die ver achter me ligt. Ik zit al tijden best lekker in de wedstrijd en single zijn bevalt me prima. Maar soms gooit het onverwachte toch nog even roet in het eten. Waar komt dat gevoel toch vandaan? Ik ging op onderzoek uit.
Waarom je brein hunkert naar meer
Het is fascinerend hoe snel je brein een verhaal wil maken van één ervaring. Een avond. Een aanraking. Een gesprek. Rationeel kun je het prima parkeren, maar emotioneel wordt er toch iets in gang gezet.
En soms merk je dat pas later. Alsof er een soort incubatietijd op zit. De eerste dagen voel je je nog kalm, nuchter, licht. Maar zodra de rust terugkeert en je brein begint te verwerken wat er is gebeurd, dán komt het. De twijfel. De onrust. Het kleine stemmetje dat vraagt: Wat was dit eigenlijk?
In de psychologie heet dat een reward prediction error. Laten we het vanaf nu een ‘RPE-tje’ noemen. Een onverwachte prikkel die je brein overspoelt met dopamine. Je weet wel dat stofje dat je een goed gevoel geeft.
En wat wil dopamine? Inderdaad: meer. Niet per se meer van die persoon, maar wel meer van dat gevoel. En dus meer van die hoogst irritante wat-was-dit?-gedachten.
Het werkt een beetje zoals een kind dat een snoepje krijgt en er nog een wil. En nóg een. En een koekje. En vervolgens de hele bakkerij. Of zoals die Netflix-serie waarvan je dacht: nog één aflevering. En voor je het weet is het 03:00 uur en bedenk je dat je ’s morgens ook nog die presentatie moet geven. Maar hé, prioriteiten. 😉
Dat RPE-tje is dus eigenlijk één grote mindfuck. Zelfs als je weet dat er geen (serieus) vervolg komt, wil je brein toch afronding. Een conclusie. Zoals de aftiteling van een film: TO BE CONTINUED óf THE END.
Maar soms is het gewoon wat het is. Een nacht. Een herinnering. Een mooie scène in jouw film. Eentje die je niet had willen missen, maar ook geen start van een trilogie.
Hoe ik mijn Happy Flow bewaak
Ik weet inmiddels wat ik moet doen als die onrust opduikt. Wandelen. Schrijven. Mijn telefoon een paar uur op vliegtuigstand. Iets doen waarbij ik zelf de regie heb. Even de focus terug op mezelf.
Een boek lezen. Iets nieuws doen. Iets geks doen (Zwarte Cross, tussen de modder en de boeren!). Mezelf eraan herinneren dat ik mijn eigen constante factor ben. Want solo zijn betekent niet dat je niks voelt. Het betekent dat je leert voelen zonder jezelf kwijt te raken.
Die happy flow is trouwens niet zomaar komen aanwaaien. Ik heb haar zorgvuldig opgebouwd en het bleek het grootste cadeau dat ik mezelf kon geven. Een stevige basis waarop ik altijd kan terugvallen. Het vroeg om een flinke dosis zelfkennis én om een tikkie rebellie. Dus nee: die ruil ik niet zomaar in. Zelfs niet na een charmante vollemaanflirt.
To be continued… of niet
Of de nachtwandeling nog een vervolg krijgt? Misschien wel, misschien niet. Zodra ik het weet, horen jullie het ongetwijfeld. Maar dat is niet waar het om gaat. Het gaat erom dat je je happy flow altijd weet terug te vinden. Doe je mee?
Durf. Ontdek. Geniet. Let’s (not always) go SOLO!
Wow Mel!! Sterkste blog dusver en ik vond je andere blogs ook al heerlijk! Ga zo door babe 😘
Thanks Daph, ik doe mijn best.. 😊❤️
Heerlijk geschreven, Mel! 😘 Daph
❤️❤️❤️
Ik zag laatst een aflevering van Floortje Dessing waarbij ze een gesprek had en op bezoek was op vuurtoren eiland in Noorwegen. Die vrouw had daar heel erg lang alleen gewoond vanaf haar 40ste.
Ze vroeg “ben je nooit bang voor de natuur en de elementen?” De vrouw antwoordde; “het enige dat je moet vrezen is je eigen hoofd, hier kun je niemand de schuld geven van je gedachten of van wat je overkomt”.
Misschien eentje voor jouw ter inspiratie van wat je zo goed omschrijft
X Nathalie
Ga ik zeker even checken Nathalie. Dank voor de tip! ❤️🔥🪷
Geweldig stuk! Puur en uit het hart en zoals ik je ken.
Erg leuk om te lezen op zo”n druilerige dag als deze.
Thanks dame! Even een kijkje in de keuken van mijn SOLO life. ❤️😎