Over sociale rolverdeling en je plek vinden in gezelschap
Misschien herken je het. Je komt binnen op een feestje waar je (bijna) iedereen kent. Jeugdvrienden, oude bekenden, stellen, gezinnen. Jij: solo. Je zegt enthousiast gedag, glimlacht, maakt een praatje. Met een glas wijn in je hand kijk je om je heen. Iedereen lijkt z’n plek te hebben. En jij? Een figurant in een scène waar je eigenlijk geen rol in hebt. Een beetje zoals die boom in de musical van groep acht.
Wat betekent All By My Solo écht?
Tijd om mezelf en deze situatie eens onder de loep te nemen. Waar komt dat boomgevoel vandaan?
Ik ben iemand die al jaren gewend is om dingen alleen te doen. Sterker nog: het is inmiddels zo’n beetje mijn merk geworden. All By My SOLO klinkt misschien als een levensmissie om in afzondering te leven, maar dat is het totaal niet. Ik ben een sociaal dier, geen einzelgänger.
Voor mij gaat het vooral over regie nemen in je eigen leven. Over doen waar je blij van wordt. Een fijn leven bouwen, zelfs als je niet de beste kaarten hebt gekregen.
En toch ontstaat daar soms verwarring. Alsof zelfstandig zijn betekent dat je nooit meer iemand nodig hebt. Terwijl het voor mij juist draait om verbinding. Verbinding zónder afhankelijkheid. Dat dan weer wel. 😊
Een zelfstandige gastrol
Zelfstandig en zelfredzaam lijkt voor sommigen synoniem voor onbenaderbaar. Alsof je geen behoefte hebt aan gezelschap of uitnodigingen. Sinds ik dit blog begon, heb ik nog nooit zo weinig uitnodigingen gekregen. Heel gek eigenlijk, want All By My SOLO is juist bedoeld om mensen te inspireren om in beweging te komen. Niet om jezelf op Solo Island te plaatsen. 😊
Juist door te laten zien dat je ook prima in je eentje een feestje kunt binnenstappen, hoop ik verbinding te stimuleren. Handelen ondanks de angst en leven vanuit vertrouwen. Vertrouwen in jezelf.
Alleen…. De omgeving reageert daar niet altijd even enthousiast op.
Mannen houden gesprekken kort. Alsof ze de ogen van hun partner in hun rug voelen prikken. Vrouwen blijven beleefd, maar houden gesprekken oppervlakkig. Nauwelijks een persoonlijke vraag, nauwelijks écht contact. Alsof je aanwezigheid prima is, zolang je maar niet teveel ruimte inneemt. Een soort gedoogbeleid voor gastrolletjes. Het liefst met zo min mogelijk tekst.
Datelife verwarring
Ook buiten feestjes sluipt de verwarring erin. Bijvoorbeeld als je weer eens op date gaat. In deze wonderlijke wereld wordt op eigen benen staan al snel verward met afstandelijkheid. Alsof je zó je eigen leven leeft, dat er geen plek meer is voor iemand anders. Onzin natuurlijk. Je kunt prima zelfstandig zijn én openstaan voor liefde. Het een sluit het ander niet uit.
En misschien is dát wel wat sommige mannen ingewikkeld vinden. Dat je niet gered hoeft te worden. Dat je niet op zoek bent naar invulling, maar naar aanvulling. Mijn pitch: “Ik heb een heel leuk leven. Volgens mij jij ook. Zullen we het samen nog veel leuker maken?”. Klinkt simpel toch? Blijkt in de praktijk toch best ingewikkeld…
Geen standaardplaatje
Het zou mooi zijn als er wat meer begrip zou zijn voor andere levenspaden dan het standaardplaatje. Iets meer ruimte voor wat afwijkt en iets minder bang voor vrouwen die hun eigen plan trekken.
Neem kinderen. Waarom wordt vaak gedacht dat vrouwen zonder kinderen ze maar enge wezentjes vinden? Ingewikkeld, of op z’n minst plakkerig. Terwijl juist deze vrouwen vaak enorm genieten van het onbevangene en de chaos. Denk dus niet: “Tja, een kinderverjaardag…. daar heb je vast geen zin in, dus ik heb je maar niet uitgenodigd”. Vraag het gewoon. Geen zin? Dan verzint ze vast een (slechte) smoes. Daar zijn we best goed in. 😉.
Zelf vind ik niets zo aanstekelijk als een kind dat de dag van z’n leven heeft. Waarschijnlijk omdat ik m’n eigen verjaardagsfeestjes altijd zó leuk vond. Dat zenuwachtige, licht misselijke gevoel als je ’s morgens wakker werd. Ik kan het nog terughalen.
Oh en bezette mannen? Die willen we niet confisqueren. En nee, we zijn ook niet per definitie in je geïnteresseerd omdat we al een tijdje single zijn. Uitzonderingen daar gelaten natuurlijk — wij zijn immers ook maar mensen…😉 Maar serieus: als we die man hadden gewild, hadden we daar lang geleden al iets mee gedaan. Punt.
Ergens zijn of ergens jezelf zijn
Steeds vaker vraag ik me af: wat doe ik hier eigenlijk nog? Soms sla ik feestjes over. Soms laat ik even mijn gezicht zien en ben ik net zo snel weer weg. Eerlijk is eerlijk: ik werk er zelf ook aan mee. Die figurantenrol — die versterk je onbedoeld door jezelf wat meer terug te trekken. Zo beland je, vaak ongemerkt, in een vicieuze cirkel.
Maar laten we wel wezen: uiteindelijk wil iedereen gewoon zichzelf kunnen zijn in gezelschap. Niet op eieren lopen. Niet decoratief aanwezig zijn. Gewoon meedoen. En met een beetje mazzel het gevoel hebben dat mensen het écht leuk vinden dat je er bent. Ontbreekt dat gevoel? Dan ben je misschien gewoon in de verkeerde ruimte.
Het ligt vast óók aan mij. Misschien is het mijn blik die is veranderd. Eén ding weet ik zeker: er is een wereld van verschil tussen ergens zijn en ergens jezelf zijn. En is dat niet waar het uiteindelijk om draait.
Glansrol
Begrijp me niet verkeerd: ik hoef geen hoofdrol in elk gezelschap. Maar ik wil wél mezelf kunnen zijn. Gezien worden. Als onderdeel van het geheel.
Moet ik daarvoor soms mijn eigen feesttent opzetten? Dan zij dat zo. Liever solo dansen in mijn eigen spotlight, dan zwijgend aan de zijlijn in een ruimte waar ik niet meer helemaal thuis hoor.
Herken je dit gevoel? Of ken je ook iemand die zich weleens een boom voelt op het feestje? Stuur dit. Deel dit. Nodig haar uit. Niet in een gastrol. Niet in een glansrol. Maar gewoon: omdat ze er mag zijn. Precies zoals ze is.
Want de leukste feesttenten? Die bouw je nog altijd samen.
Wat heb je dat weer goed geschreven en ook zo duidelijk. Ben blij dat je mijn dochter bent en dat je zo kunt genieten door je eigen ding te doen. En ik hoop dat je nog lang in feesttenten zal komen waar jij gewoon je zelf kunt zijn en zal zijn, lief kind. Hou van jou van hier tot de maan en weer terug. xxxx
Mooi geschreven, Mel! Nooit op die manier over nagedacht maar zo waar. Keep writing! Liefs Daph
Thanks Daph! Al heb jij volgens mij gewoon een natuurlijke gave om dit soort dingen aan te voelen — en dán hoef je er dus ook niet over na te denken. Hahaha! ❤️
Waanzinnig stuk en heel erg herkenbaar!
Thanks Soof! Ik denk dat dit voor veel van ons solo’s heel herkenbaar is. 🙂