Solomangarephobia

en de edele kunst van solo-eten

Elke keer als ik over mijn solotripjes vertel, krijg ik dezelfde vragen: “Vind je het niet vervelend om alleen te eten?” Of: “Ik wil ook wel alleen op reis, maar ik zie mezelf niet alleen in een restaurant zitten. Hoe doe jij dat?”.

Eerlijk is eerlijk, het is niet altijd makkelijk. Ook ik moet mezelf soms een zetje geven. Niet voor het uit eten gaan zelf, maar wel voor de mentale achtbaanrit die eraan vooraf kan gaan. Wat zullen anderen van mij denken? Waar moet ik naar kijken? Is het donker als ik straks moet terugrijden? Je kent het wel, van die (volgens coachend Nederland) ‘niet-helpende’ gedachten.

Tijdens een koffietje met mijn vriendin Cindy (ook een regelmatige soloreiziger) kwam een artikel uit het Parool ter sprake. Het artikel somde de beste Amsterdamse restaurants voor de beginnende solo-eter op en introduceerde een voor mij nieuw begrip: Solomangarephobia, oftewel de angst om alleen uit eten te gaan. Wat een jaloersmakend woord! Ik had het zelf willen verzinnen. Het laat ook zien dat veel mensen hier mee worstelen. Anders zou er geen woord voor zijn, toch? 😉

Op dat moment besloot ik dat mijn geplande roadtrip naar Toscane niet zou worden gedicteerd door enige vorm van solo-eetangst. Nee, ik zou alleen uit eten gaan verheffen tot kunst: de edele kunst van solo-eten.

Eiwitreep

Tot en met dag vier ging dat prima. Zo at ik in het schattige dorpje Montecatini Alto, op een terras met de ondergaande zon op mijn gezicht en een glas Asti Spumante in mijn hand. Een dag later belandde ik in het geweldige restaurant Dopolavoro La Foce. De gastheer begreep direct hoe hij zijn solo-gast moest behandelen. Hij gaf me een gezellige plek met uitzicht op te keuken, maakte een praatje en stelde me voor aan de ober. Precies zoals het hoort. Heel fijn dat hij er oog voor had dat alleen dineren soms wat ongemakkelijk kan zijn.

Op dag zes was ik niet goed voorbereid. Ik kwam laat aan bij mijn volgende bestemming, een ietwat afgelegen agriturismo. Na een intensieve dag had ik geen zin meer om weer in de auto te stappen en 20 minuten naar een dorpje in de buurt te rijden. Gevolg: met een eiwitreep ‘stanco morto’ (doodmoe) naar bed. Niet erg, want de volgende ochtend stond er een bourgondisch ontbijt klaar. Versgebakken appelcake, verschillende soorten brood met Italiaans beleg, huisgemaakt jam, lokale schapenyoghurt, aardbeien met vanille-ijs(?!). “Waar laat je het?” zou mijn moeder zeggen. 😊

Edele kunst

Dan dag zeven. Na een middagdutje reed ik iets later dan gepland richting Fiesole om van een panoramisch uitzicht op Florence te genieten (aanrader!). Het was rustig op deze dinsdagavond. De meeste restaurants waren gesloten of erg rustig. En als enige gast in een restaurant zitten is wel heel erg saai… Ik besloot om terug te rijden naar de agriturismo en onderweg ergens te stoppen voor een afhaalpizza toen opeens dat woord in m’n hoofd oppopte: solomangarephobia. En meteen daarna een stemmetje: “Mel, zou jij solo-eten niet tot een edele kunst verheffen?”. En dus parkeerde ik braaf de auto en liep een lokaal restaurantje binnen. TL-verlichting waar een Nederlandse snackbar jaloers op zou zijn, maar geuren die me direct overtuigden. Tot mijn verbazing zat het op diezelfde dinsdagavond bomvol. Ik vroeg om een tafel voor één persoon en (verrassing) niemand keek daar raar van op. Er bleken namelijk veel meer (lokale) mensen solo te eten.

De tagliatelle was vers en huisgemaakt. Eten zoals dat thuis wordt geserveerd, met een metaal/glazen bakje met Parmezaanse kaas ernaast, zoals ik dat ook zo vaak bij mijn Italiaanse opa Battista op tafel zag staan. Geen chique gedoe of mensen die urenlang tafelden. Gewoon goed, eerlijk eten voor een normale prijs in een huiskamersfeer. Het werd een ervaring die ik niet had willen missen en die me weer eens liet zien dat we allemaal wat vaker moeten ‘handelen ondanks de angst’. Probeer het eens, je zal zien dat het een leuke ervaring is. En zeg nou zelf, eten is toch veel te lekker om je te laten tegenhouden door solomangarephobia? Buon appetito en Let’s go SOLO!

Solomangarephobia